Waluta bazowa
Pierwsza waluta w parze; notowana cena mówi, ile drugiej waluty kosztuje jedna jej jednostka.
W parze walutowej zapisanej jako XXX/YYY walutą bazową jest XXX. Cenę zawsze czyta się jako „jedna jednostka waluty bazowej to tyle a tyle jednostek waluty kwotowanej”. W GBP/USD 1.2700 walutą bazową jest funt: £1 kosztuje $1,27.
Waluta bazowa ma znaczenie przy odczytywaniu kierunku. Gdy para rośnie, waluta bazowa umacnia się względem kwotowanej; gdy spada — słabnie. Transakcja Wyżej na USD/JPY to zatem pogląd, że dolar zyska wobec jena — albo, co na jedno wychodzi, że jen straci wobec dolara.
To, która waluta stoi na pierwszym miejscu, wynika z konwencji rynkowej, a konwencje te są raczej historyczne niż logiczne. Euro jest walutą bazową w każdej parze, w której występuje; funt stoi przed dolarem; dolar przed jenem, frankiem szwajcarskim i dolarem kanadyjskim. Dlatego widzisz USD/JPY, ale EUR/USD.
Częsty błąd to odczytanie rosnącego wykresu USD/CHF jako umacniania się franka. Jest odwrotnie: frank słabnie. Czytaj to hasło razem z hasłami waluta kwotowana i para walutowa.
USD/CAD rośnie z 1.3600 do 1.3650: waluta bazowa, dolar amerykański, się umocniła — za jednego dolara kupisz teraz 1,3650 dolara kanadyjskiego zamiast 1,3600.